Πωλείται όπως είναι επιπλωμένο

Η τελευταία φωτογραφία που έβγαλα πριν αλλάξει χέρια

Είναι σαν να φεύγεις από το χωριό σου και να μην ξαναπατάς ποτέ. Περίεργο, έτσι;   Αυτές οι αναμνήσεις είναι τελικά το μόνο που θα μου μείνει από εκείνο το σπίτι στο Καστρί.  

Ο πατέρας μου που έσκαβε με την αξίνα κι εγώ μετέφερα το χώμα με καροτσάκι για να φτιάξουμε πεζούλες -όχτους- στο πλάι της μάντρας.   Η μάνα μου που μου φώναζε επειδή λερωνόμουνα παίζοντας με το χώμα και το νερό που έτρεχε στα αρδευτικά αυλάκια.

Όταν φτιάξαμε με την αδελφή μου μια σκηνή κάτω από την κερασιά, στην οποία παίζαμε τα απογεύματα με τα άλλα παιδιά.  

Όταν έπεσα μέσα σε πυκνούς θάμνους από βάτα κυνηγώντας μια γάτα, έπειτα ο πατέρας μου που με έψαχνε, με άκουγε αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει που βρισκόμουν.  

Η σφεντόνα που έφτιαξα από ένα παλιό παπούτσι και ένα κομμάτι ξύλο για να σημαδεύω τα κοράκια που είχαν τις φωλιές τους στα δέντρα απέναντι από το ρέμα. Δεν τα κατάφερα και την πλήρωσαν τα τενεκεδάκια και τα μπουκάλια – και τα λουλούδια της κυρα-Δημητρούλας.  

Ο Δημήτρης, που όπως τα ‘χε πιει κάπως, έπεσε από την καρότσα του (κινούμενου) αγροτικού στο χωματόδρομο που κατέβαινε από τον Μαλεβό (Πάρνωνα). Έπειτα έτρεχε να μας προλάβει και όλοι αρχικά νόμιζαν ότι έκανε πλάκα.

Η Βάσω, που όταν της είπα να έχει το νου της για σκορπιούς, δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ και δεν άφησε ούτε το Γιάννη να κοιμηθεί.

Ένα βράδυ καλοκαιριού, όλοι -μα ΟΛΟΙ- μετά από γλέντι στο ξωκλήσι του Αγίου Κωνσταντίνου. Ο Γιώργος μου έδειχνε ένα κυπαρίσσι: “Αυτό το είχα φυτέψει όταν ήμουν σαν εσένα”, έλεγε με την περίεργη προφορά που είχε αρπάξει ξώφαλτσα από τα αγγλικά του Καναδά.

Η “κατάκτηση” της κορυφής του Πάρνωνα. “ΑΝΤΩΝΗΣ 7 1/2 ΧΡΟΝΩΝ”, έγραψε ο Γιάννης στο βράχο. Η μυρωδιά του τσαγιού του βουνού.

Η έντρομη φάτσα του σκίουρου που κρύφτηκε πίσω από το ψυγείο για να μην τον πιάσουμε, αφού προηγουμένως παρίστανε το αξεσουάρ σε λαμπάδα βάφτισης.

Τα μπάνια στη “σπηλιά” κοντά στο Άστρος και το αγαπημένο μου φαγητό μετά το παιχνίδι στη θάλασσα: γιγάντιο σάντουιτς με τυρί και ομελέτα.

Η ανυπομονησία να τελειώσει το “μαρτύριο” της Κυριακής στην εκκλησία για να κατέβουμε στην πλατεία… εκεί θα είχε σίγουρα πορτοκαλάδα, μπακλαβά, μίκυ μάους και αρκετές καρέκλες για όλους, όχι μόνο για τους γέρους.

…Όσο περνάει η ώρα (και αυτή τη στιγμή γράφει 02:13 το ρολόι) μου έρχονται και άλλα. Περίεργο πράγμα η μνήμη. Αναμνήσεις που νομίζεις ότι έχουν χαθεί για τα καλά έρχονται πάλι σαν να ήταν χθες. Ελπίζω αυτοί που θα περνούν εκεί τα καλοκαίρια τους να έχουν τόσο καλές αναμνήσεις όσο έχω εγώ.

Tony

To err is human. To really foul up requires the administrator's password.

3 Comments:

  1. To poio simandiko einai oi anamniseis kai aftes den kostologounde me ola ta lefta tou kosmou! Ena spiti xwris anamniseis einai ena tipota. Kai opws o dilwse o prwin (poia) idioktitis otan 8a einai zambloutos 8a to parei pisw. Afto den einai yposxesi einai desmefsi.

  2. Κάπως έτσι γίνεται πάντα, αυτή η απώλεια δίνει άλλο νόημα και βαρύτητα στις αναμνήσεις πια.

  3. Συμφωνώ με τα παραπάνω σχόλια
    Τα συναισθήματα είναι που πλουτίζουν ένα μέρος

What do you think? Tell us below.